Ik kom er steeds meer achter wat er werkelijk toe doet wanneer ik mensen begeleid.
Of dat nu is in de tandartsstoel, in mijn rol als integraal mondhygiënist, of tijdens een sessie in mijn rol als lichaamsgericht psychosociaal therapeut.
In de tekst gebruik ik verder de term begeleider; daarmee bedoel ik ook therapeut, hulpverlener of zorgverlener.
Het positieve effect van mensgerichte benadering
Recent luisterde ik een podcast met Jim van Os, Nederlandse psychiater, hoogleraar psychiatrische epidemiologie bij het UMC Utrecht en een prominente voorvechter van de Nieuwe GGZ. Hij pleit voor een meer herstelgerichte en mensgerichte benadering van psychisch lijden, waarin de subjectieve ervaring en zelfregie van de cliënt centraal staan.
Wat mij raakte, was dat hij vertelde dat het niet zozeer de therapie zelf is, of deze nu evidencebased is of niet, die het grootste positieve effect heeft.
De belangrijkste factor blijkt de verbinding te zijn die iemand ervaart met de begeleider (of wel genoemd therapeut of hulpverlener).
Echt contact dus.
En dat contact begint niet bij een methode of techniek, maar bij de begeleider zelf.
- Hoeveel bewustzijn heeft de begeleider op zichzelf
- Op zijn/haar emoties, gedachten en sensaties in het lichaam?
Wat doet de begeleider zelf om vanuit een ontspannen, aanwezige staat in contact te zijn met zichzelf, en van daaruit met de ander?
Worden er voldoende pauzes genomen om steeds opnieuw af te stemmen en te voelen hoe je er zelf bij zit?
Ik merk dat cliënten vaak goed voelen of de begeleider echt aanwezig is, ontspannen en gegrond, of dat er juist druk en afleiding in het hoofd van de begeleider is, met van alles tegelijk. Net als een kind die het haarfijn aanvoelt bij de ouder als die niet echt met de aandacht aanwezig is.
Ik merk keer op keer dat wanneer ik hier bewust aandacht aan besteed, de persoon die ik begeleid zich echt durft te openen. Dan kunnen er dingen gedeeld worden die iemand niet eerder heeft durven delen. Dat opent iets van binnen.
Smelttranen
Soms gaat dat gepaard met tranen. En dat is mooi dat het kan. Ik noem dit ook wel “smeltranen”. Tranen die ontstaan wanneer iets wat zich lange tijd heeft vastgezet of geblokkeerd in het lichaam, langzaam mag ontdooien. Een verzachting van binnenuit.
Dit raakt voor mij aan de kracht van co-regulatie. Het bieden van bedding en veiligheid, niet zozeer door wat je doet, maar door hoe je er bent, vanuit een gereguleerd zenuwstelsel, zoals een kind warmte en veiligheid ervaart bij zijn of haar verzorger.
Is dit nou nodig bij de mondhygiënist of tandarts?
En ja, dan kun je je afvragen of dit echt nodig is voor het resultaat van bijvoorbeeld een tandheelkundige behandeling. Ik ben ervan overtuigd dat dit zeker het geval is.
- Vanuit verbinding ontstaat vertrouwen.
- Vanuit vertrouwen ontstaat ontspanning in het autonome zenuwstelsel.
- Dan is er écht en diep contact met zichzelf.
Door meer zelfrust in te bouwen in mijn werkschema ben ik vooral geïnspireerd door collega’s die als therapeuten binnen de complementaire zorg werken. Veel collega’s plannen bewust tijd tussen elke cliënt. Tijd om weer in zichzelf te landen, te reguleren en vanuit een ontspannen staat de volgende ontmoeting voor te bereiden.
In de tandheelkunde is dit vaak nog niet gebruikelijk. Volle agenda’s, waarbij de ene cliënt na de andere wordt behandeld, met slechts korte pauzes tussendoor en vaak geen moment om even bijvoorbeeld een frisse neus te halen. Iets wat ik inmiddels in de tandartspraktijk waar ik werkzaam ben heb aangepast. En wat een verschil dat maakt! Niet alleen in mijn eigen energie aan het einde van de dag, maar vooral in de aandacht en focus waarmee ik bij mijn cliënt kan zijn. Ik merk ook dat cliënten hierdoor merkbaar meer ontspannen en zich veiliger voelen tijdens de behandeling.
Zo is er bijvoorbeeld ook ruimte voor onverwachte situaties. Afgelopen week bijvoorbeeld had een cliënt in de tandartsstoel iets heel heftigs in de familie meegemaakt en stond ze op het punt onze afspraak af te zeggen. Door een luisterend oor te bieden en haar de ruimte te geven, kon ze toch aanwezig zijn en kwam ze tot een mooi inzicht. Ze mocht even de tijd nemen om te landen, te voelen en te verwerken voordat we verder gingen.
Mens tot mens contact
Het begint niet bij een protocol. Niet bij een diagnose. Het begint bij mens tot mens contact.
Bij aanwezigheid, bij afstemming, bij écht contact. Dan is de behandeling al voor een groot deel geslaagd. Wat daarna komt, kan dan ook beter gedragen en ontvangen worden door de client.
