Binnenkort naar de tandarts? Gebruik de groene button "Vraag een afspraak aan" op de pagina van de tandartspraktijk op deze site waarmee u een afspraak wilt maken. Snel, makkelijk en zonder wachttijd, de tandarts belt u zo snel mogelijk.
Beugeldrama dochter 7 jaar | Page 9 | Tandarts.nl
105 berichten / 0 nieuw
Pagina 9 van 11
Gelukkig, dat het weer wat
Chris888
Offline
Laatst gezien: 8 uur 6 min geleden
Geregistreerd: 04/18/2004 - 02:00
door Chris888 za, 01/19/2019 - 18:04

Gelukkig, dat het weer wat beter gaat. De emoties die je beschrijft zijn heel goed voorstelbaar, zowel die van je dochter als die van jezelf. Ik herken het ook wel, ik kon vroeger zelf ook niet met mijn emoties overweg als ik dingen moest ‘ondergaan’ terwijl ik daar zelf nog niet aan toe was. Ik hou er nog niet van, als ik dingen die mijn lijf betreffen uit handen moet geven, maar dat wel of niet te doen is als volwassene wel een keuze van mezelf. Dat scheelt een boel. Ik wens jullie hee veel sterkte, enne... petje af! Voor jou en je dochter.

Beste Chris,
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 di, 01/22/2019 - 19:10
(Reply to #82)

Beste Chris,

Ik denk dat je inderdaad de vinger op de zere plek legt. Dochter moet dingen ondergaan die ze niet wil en waar ze eigenlijk nog niet klaar voor is en ook geen invloed op heeft en dat geeft haar een boos, verdrietig en onmachtig gevoel. Desondanks vind ik het heel dapper van haar dat ze het toch steeds maar weer allemaal ondergaat en probeert te accepteren. Zeker voor een meisje van haar leeftijd vind ik dat heel knap. En dat heb ik haar ook gezegd. Afgelopen dagen heb ik veel met haar geknuffeld en vooral positieve aandacht gegeven. Het gebeuren in het ziekenhuis was niet leuk en ze heeft zich die avond naar eigen zeggen heel verlaten en alleen en ook heel boos en verdrietig gevoeld, maar dat is nu weer over gelukkig. En de operatie is voorbij, de spanning weg. We kunnen weer vooruit kijken. School gaat ook weer prima. Ze heeft in de klas even uitgelegd wat ze in het ziekenhuis precies gedaan hebben en verder heeft niemand er vervelend of moeilijk over gedaan. Pijnstillers heeft ze thuis helemaal niet meer nodig gehad, dus die had ik ook niet meegegeven naar school.
Qua eten wil ze wel alleen nog maar zachte dingen, dus we eten nu veel stamppot en spinazie etc. Ik vind het helemaal prima. Ben allang blij dat ze weer eet en drinkt en dat ze ook normaal eten wil en niet alleen maar koekjes en vla of zo. Dus hierin laat ik haar voorlopig even haar eigen tempo bepalen. Ze moet al zoveel wat ze niet leuk en eng vindt en op een tempo dat door anderen wordt bepaald.

Zojuist het hele verhaal
Eil1
Offline
Laatst gezien: 1 jaar 7 maanden geleden
Geregistreerd: 01/26/2019 - 19:19
door Eil1 za, 01/26/2019 - 20:16
(Reply to #83)

Zojuist het hele verhaal gelezen. Wauw.. wat ontzettend heftig voor je dochtertje en wat doen jullie het goed. Als ik zo alles lees heeft ze inderdaad echt een flinke afwijking in de ontwikkeling van haar kaken en is dit echt niet zomaar te vergelijken met andere verhalen die ik hier tussen de reacties lees. Ik lees ook berichten die de behandelende orthodontist in twijfel trekken maar in mijn ogen is dit echt niet nodig! Volgens mij wordt er zeer juist gehandeld. Behandelen op zeer jonge leeftijd is hierbij écht noodzakelijk!

Bij het allereerste bericht wat ik las dacht ik gelijk aan de myofunctional therapie dus ik was blij om te lezen dat hiermee een tijdje later werd gestart. Zeer belangrijk dat ze dit goed blijft doen. Lang en veel duimen zorgt er vaak voor dat je tong een lagere positie in neemt en je een afwijkend slikpatroon ontwikkeld wat de ontwikkeling van de kaken en stand van de tanden niet goed beinvloedt.

Veel succes en sterkte voor jullie beide

Eetangst
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 vr, 02/01/2019 - 19:22
(Reply to #84)

Hoi Eil1, dankjewel voor je reactie en je vertrouwen. Dochter heeft inderdaad een behoorlijke afwijking; de reguliere ortho gaf aan nog nooit een dergelijk extreem geval te hebben gezien en ook in het ziekenhuis gaven ze aan dat ze dit niet vaak zagen, zeker niet bij een kind dat verder helemaal gezond is en zich verder normaal ontwikkelt. Maar goed, we moeten het ermee doen en dochter zal het het zwaarst hebben ermee.
Toch snap ik ook de mensen die de behandeling in twijfel trekken. Ik heb vertrouwen in de kennis en kunde van de ortho, maar ik ben wel iemand regelmatig vraagt 'moet dit echt?', 'moet dit nu?' 'wat zijn de alternatieven?' en 'hoe werkt deze behandeling dan precies?'. Niet uit wantrouwen, maar omdat ik dat graag wil weten en ook aan mijn dochter uit wil kunnen leggen waarom ze een bepaalde beugel moet dragen.

Inmiddels zijn we ruim twee weken verder na de operatie. Het gaat hier een beetje op en neer. Soms heeft dochter nog boze buien inclusief gillen en huilen om hele kleine dingen en ik weet niet precies waar het vandaan komt en zelf snapt ze het ook niet. Daarnaast durft ze nog steeds geen harde dingen te eten omdat ze bang is dat het pijn doet en ze opnieuw gehecht moet worden, terwijl de hechtingen er al uit zijn en de wonden dicht. Ze eet gelukkig wel groente en fruit (is ze dol op), maar vlees krijg ik er echt niet in en broodkorstjes en chips ook niet (scherp, maar geen probleem verder). Vis gelukkig wel, aardappels en rijst ook. Nu weet ik echt wel dat ze best zonder vlees kan, maar ik vind het vervelend dat angst de oorzaak is van het niet eten. Ik wil haar ook niet dwingen, want als ik alleen al een beetje probeer aan te dringen, is het al schreeuwen, gillen en huilen.

Eergisteren op controle geweest bij de kaakchirurg en ortho en die waren heel tevreden over het herstel. Heb daar ook aangegeven dat dochter nog steeds geen harde dingen durft te eten, maar die zeiden dat het waarschijnlijk vanzelf wel weer komt. Wel is duidelijk tegen dochter gezegd dat ze echt alles wel kan en mag eten en dat de wondjes echt niet meer open gaan. Helaas voor dochter moet ze nu ook de activator weer gaan dragen, dat kan nu namelijk weer en dat was ook het doel van de hele operatie. En dat vindt ze echt niet leuk. Ze heeft echt weer even moeite met praten en wordt heel snel boos en huilt om alles. Alsof we weer helemaal terug bij af zijn. Ik vind het zelf eigenlijk heel vermoeiend allemaal en zou het liefst al die stomme beugels in de vuilnisbak gooien, maar ik weet ook dat dat geen optie is, dus blijf ik mijn best doen voor dochters bestwil. In de wetenschap dat het voor haar nog veel zwaarder is allemaal. En ze is pas acht.
Oromyofunctionele therapie gaat gelukkig goed en daarin maakt ze ook wel vorderingen volgens de therapeut. Alleen gisteren had ze er helemaal geen zin in, werkte niet mee, was alleen maar boos en wilde niks. Toen was ik me enorm aan het ergeren, maar nu denk ik 'tja, we hebben allemaal wel eens een baaldag en dat mag ook best, want het ís ook allemaal helemaal niet leuk wat dochter moet ondergaan'. De therapeut zei ook 'ach, kan gebeuren, volgende keer beter'.

ik denk dat dat inderdaad een
Eil1
Offline
Laatst gezien: 1 jaar 7 maanden geleden
Geregistreerd: 01/26/2019 - 19:19
door Eil1 vr, 02/01/2019 - 22:45

ik denk dat dat inderdaad een goede instelling is.
Je kunt beter het goede gedrag belonen en het slechte gedrag niet straffen. Positieve conditionering noemt men dat.

update
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 do, 02/14/2019 - 20:59
(Reply to #86)

Inmiddels een maand na de operatie. Het gaat steeds beter hier. Dochter eet ook alles weer. Begonnen met zacht vlees zoals kip en frikandellen en met kleine stukjes broodkorstjes, goed kauwen en toen had ze al snel door dat dat eigenlijk gewoon prima kan. Dus dat gaat nu goed. De activator is ze ook wel weer aan gewend nu, al vind ze het nog steeds niet leuk en zeurt ze soms nog dat ze die niet wil dragen en dat ze het allemaal stom vind. Snap ik, maar niks aan te doen. Het zal toch moeten. Gelukkig laat ze de beugel wel zitten als die er eenmaal in zit en ze weer met andere dingen bezig is.
Vandaag ook weer controle gehad bij de ortho. De voortgang blijft helaas nog steeds achterlopen op de verwachting. Dat is wel even weer een flinke tegenvaller voor dochter. Want ze draagt de beugel echt altijd behalve met eten en sporten. De ortho snapt er ook niks van en wil onderzoeken waar het aan ligt. Hij heeft namelijk het vermoeden dat dochter onbewust haar kaken op elkaar klemt en daardoor de werking van de beugel tegenhoudt. Als dit het geval is, wil hij een ander type beugel plaatsen. Dit heet een herbstbeugel. Deze werkt hetzelfde als een activator maar kan niet uit de mond worden gehaald. Ze kan er dus ook beter mee praten. Maar deze beugel is in het begin wel erg pijnlijk. Daarnaast zou ze dan ook een opbeetplaat krijgen tegen het klemmen.
De ortho neemt nu contact op met de gnatholoog zodat deze kan onderzoeken of dochter klemt. En hij zou met de oromyofunctioneel therapeut overleggen over ontspanningsoefeningen voor de kaken.
Geen fijne dag voor dochter dus. Ze was echt teleurgesteld en een beetje van slag en wilde vanavond vroeg naar bed. Ik snap het ook wel. Weer een onderzoek, nieuwe oefeningen, mogelijk weer een andere beugel en het gevoel dat alles voor niks is en niets helpt. Wordt vervolgd...

update
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 do, 02/14/2019 - 20:59
(Reply to #87)

Inmiddels een maand na de operatie. Het gaat steeds beter hier. Dochter eet ook alles weer. Begonnen met zacht vlees zoals kip en frikandellen en met kleine stukjes broodkorstjes, goed kauwen en toen had ze al snel door dat dat eigenlijk gewoon prima kan. Dus dat gaat nu goed. De activator is ze ook wel weer aan gewend nu, al vind ze het nog steeds niet leuk en zeurt ze soms nog dat ze die niet wil dragen en dat ze het allemaal stom vind. Snap ik, maar niks aan te doen. Het zal toch moeten. Gelukkig laat ze de beugel wel zitten als die er eenmaal in zit en ze weer met andere dingen bezig is.
Vandaag ook weer controle gehad bij de ortho. De voortgang blijft helaas nog steeds achterlopen op de verwachting. Dat is wel even weer een flinke tegenvaller voor dochter. Want ze draagt de beugel echt altijd behalve met eten en sporten. De ortho snapt er ook niks van en wil onderzoeken waar het aan ligt. Hij heeft namelijk het vermoeden dat dochter onbewust haar kaken op elkaar klemt en daardoor de werking van de beugel tegenhoudt. Als dit het geval is, wil hij een ander type beugel plaatsen. Dit heet een herbstbeugel. Deze werkt hetzelfde als een activator maar kan niet uit de mond worden gehaald. Ze kan er dus ook beter mee praten. Maar deze beugel is in het begin wel erg pijnlijk. Daarnaast zou ze dan ook een opbeetplaat krijgen tegen het klemmen.
De ortho neemt nu contact op met de gnatholoog zodat deze kan onderzoeken of dochter klemt. En hij zou met de oromyofunctioneel therapeut overleggen over ontspanningsoefeningen voor de kaken.
Geen fijne dag voor dochter dus. Ze was echt teleurgesteld en een beetje van slag en wilde vanavond vroeg naar bed. Ik snap het ook wel. Weer een onderzoek, nieuwe oefeningen, mogelijk weer een andere beugel en het gevoel dat alles voor niks is en niets helpt. Wordt vervolgd...

herbstbeugel
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 ma, 03/25/2019 - 15:42
(Reply to #88)

Twee weken geleden zijn we bij de gnatholoog geweest. Deze begon met het bestuderen van dochters activatorbeugel. Hierin zag hij al duidelijk de deukjes van haar kiezen afgedrukt. Dit is een aanwijzing dat ze dus inderdaad klemt, vooral omdat hij dit alleen achteraan zag. De voorste kiezen krijgt ze niet op elkaar geklemd door haar open beet. Hij vond de afdrukken ook vrij diep. Hij heeft ook aan de zijkant van haar gezicht haar kaken gevoeld en deze voelden vrij verkrampt aan. Ook toen hij vroeg haar kaken iets te openen. Hij heeft haar ontspanningsoefeningen voor de kaken opgegeven en ik moet dagelijks haar kaakspieren masseren. Dit in de hoop dat ze hierdoor minder gaat klemmen, maar de kans is groot dat er toch een ander type beugel aangemeten moet worden. Dochter was uiteraard een beetje verdrietig en teleurgesteld. Ze voelde zich ook heel stom en schuldig, terwijl ze niet expres klemt. De oefeningen vindt ze ook heel stom en saai om te doen en de kaakmassages vindt ze verschrikkelijk. Ik moet heel goed uitkijken dat ik niet op de ringetjes van de buitenboordbeugel duw, want dan is het gillen en mag ik haar niet meer aanraken. Ze roept ook regelmatig dat het pijn doet. Maar tijdens het masseren van haar kaakspieren voel ik ook dat ze die enorm aanspant. Ze probeert ook ongeveer elke dag om onder de oefeningen en massage uit te komen. Doet moeilijk, werkt niet mee. Ook het dragen van de beugels doet ze weer moeilijk over omdat volgens haar alles toch geen zin heeft. Ik ben dan een stomme moeder en alles is stom en tegen haar. Ze doet vrij dramatisch, maar ergens snap ik haar ook wel weer. Ik reageer er niet op als ze schreeuwt of scheld, maar die beugels, oefeningen en massages moeten van mij. Beloningssysteem werkt niet meer. Ze vindt inmiddels dat geen beugels dragen, geen oefeningen doen geen massages vele malen beter is dan op zaterdag een film kijken met lekkers of naar het zwembad of de speeltuin. Dus inmiddels is het niet afspreken als ze niet meewerkt. Als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks. Ze doet alsof het haar niet boeit, maar na een dag niet af mogen spreken werkt ze - na een heel drama opgevoerd te hebben - uiteindelijk dan toch maar mee.
Vandaag zijn we bij de ortho geweest. Met hem is afgesproken dat we nog twee maanden aanzien of er door de oefeningen minder geklemd wordt en er weer meer verbetering optreedt. Zo niet, dan krijgt ze een herbstbeugel. En eerlijk...mij lijkt dat nog niet eens zo'n slecht plan, aangezien ze die niet uit haar mond kan halen én er beter mee kan praten. Maar het schijnt wel meer pijn te doen.
Tevens heeft de ortho aangegeven met een slotjesbeugel te willen beginnen als dochter tien jaar wordt, dus over ruim een jaar. Dit omdat ze die zeker een aantal jaren zal moeten dragen. Hij wil echter wel met het verkleinen van de overbeet dan op een dergelijk niveau zitten dat alleen een buitenbeugel de rest kan doen tot ze op een niveau zit waarbij een kaakoperatie (die hoogstwaarschijnlijk nodig gaat zijn) het laatste deel kan verhelpen.
Al met al geen fijne periode voor dochter. Toen we de spreekkamer uitliepen vanmiddag ging ze in de wachtkamer op een stoel zitten met haar armen over elkaar een beetje zitten mokken. Ik ging naast haar zitten, sloeg een arm om haar heen en toen kwam er best een hele lading verdriet uit. Nadat ze uitgehuild was, heb ik haar even lekker geknuffeld en omdat het best mooi weer was, zijn we eerst nog even een ijsje gaan eten voordat ik haar naar school heb gebracht. En nu is ze ergens spelen.

herbstbeugel
LK3
Offline
Laatst gezien: 5 dagen 9 uur geleden
Geregistreerd: 04/07/2017 - 10:40
door LK3 ma, 04/29/2019 - 15:59

Vandaag weer controle gehad in het ziekenhuis. Omdat de vooruitgang wederom minimaal was, heeft de ortho de knoop doorgehakt en besloten dat dochter een herbstbeugel gaat krijgen. Ik ben er blij mee, want het lijkt me voor dochter makkelijker dan de activator. Dochter ziet vooral op tegen de pijn. En tegen het traject dat eraan vooraf gaat. Over twee weken moet ze weer gips happen en foto's maken aangezien de stand van de tanden toch veranderd is ten opzichte van toen ze voor de allereerste keer een beugel kreeg. Helaas moet ze ook twee kiezen laten trekken om de beugel te kunnen plaatsen. Deze melkkiezen staan zo schuin en dicht tegen de eerste grote kiezen aan dat de beugel anders niet op haar kiezen gezet kan worden. Dat vindt ze echt niet leuk en eng. En als de wondjes dan goed genezen zijn, wordt nog twee weken later (dus vanaf nu over zes weken) de beugel geplaatst, net voor haar negende verjaardag. De ortho gaat de beugel ook zo maken dat ze er niet mee kan klemmen.
Dochter had ook gehoopt dat de buitenboord beugel dan ook weg zou mogen, maar die moet helaas blijven zitten en ook met twee banden. Tevens is die nu weer strakker afgesteld. Daarnaast stagneren de vorderen qua oromyofunctionele therapie ook. Dochter heeft het gevoel dat het toch allemaal voor niks is en is nergens meer gemotiveerd voor. Bij de ortho was ze ook echt heel verdrietig en boos om alles. Na de afspraak wilde ik wat leuks met haar gaan doen om haar op te vrolijken, maar ze wilde niks, alleen maar naar huis.
Vorige week hadden we een afspraak bij de oogarts waar bleek dat haar ogen wederom achteruit waren gegaan, inmiddels al -4. Gezien haar leeftijd en de snelle achteruitgang van haar ogen, valt ze in een risicogroep die grote kans heeft om later zeer ernstig bijziend te worden met alle mogelijke problemen van dien. Daarom moet ze nu van de oogarts elke dag haar ogen druppelen met een stofje dat ervoor zorgt dat haar ogen minder snel achteruit gaan. Daar was ze ook al boos en verdrietig over en ze heeft bepaald niet echt motivatie om te druppelen. Ze vindt de druppels echt vervelend. Ik moet haar er echt toe dwingen. Naar de opticien gaan voor nieuwe glazen of een nieuwe bril moet ook nog, maar op dit moment krijg ik haar nog niet mee zonder dat ze daar drama gaat maken en moeilijk gaat doen over alles. En echt, ik snap haar heel goed. Het is ook echt heel wat wat ze moet ondergaan, zeker voor een meisje van die leeftijd. Maar ze maakt het zichzelf met haar houding zo ontzettend moeilijk allemaal.
Nu ligt ze op de bank een beetje naar het plafond te staren. Af en toe schopt ze eens tegen een kussen of schreeuwt ze even wat, zo nu en dan rollen er een paar tranen over haar wangen. Ze wil niet dat ik bij haar kom zitten of haar aanraak. Ze wil alleen zijn en met rust gelaten worden. Maar oh wat zou ik haar graag even willen knuffelen en willen zeggen dat alles goed komt en dat ik van haar houd, ondanks alles. Dat ze soms best even verdrietig mag zijn om alles en dat ik dat soms ook wel heb. Maar dat wil ze niet. Ze wil niks en alleen zijn.

Beugeldrama
martine
Offline
Laatst gezien: 3 weken 5 dagen geleden
Geregistreerd: 02/23/2018 - 16:09
door martine ma, 04/29/2019 - 16:46

Wat moet de kleine meid veel meemaken, goed waardeloos.
Zo goed te begrijpen, dat zij dit niets vind. Voor U als moeder, alle respect, dit valt allemaal niet mee, en dan gaat e.e.a. nog een tijd duren.
Hoop van harte, dat t.z.t. het resultaat goed zal zijn.

Pagina 9 van 11