73 berichten / 0 nieuw
Pagina 2 van 8
minique
Offline
Laatst gezien: 10 jaar 6 maanden geleden
Geregistreerd: 11/25/2003 - 01:00
door minique za, 04/16/2005 - 14:28

Het is gewoon ontzettend moeilijk om er voor uit te komen dat je angst hebt voor de tandarts. Dat je daar moed voor moet verzamelen, vind ik heel begrijpelijk. Maar soms moet je ook een beetje streng zijn tegen jezelf en gewoon die stap nemen.
Waar ben je bang voor? Dat je in huilen uitbarst als je moet vertellen wat er aan de hand is? Nou, is dat erg dan? Dat zet in feite alleen je woorden maar kracht bij: ze zien dat je echt doodsbang bent. Ben je bang voor wat de tandarts of de huisarts van je zal denken? Draai het eens om: wat zou jij denken als je huis/tandarts was en iemand met zoveel angst kwam bij je?

:smt006 Monique

sneeuwbal
Offline
Laatst gezien: 10 jaar 1 maand geleden
Geregistreerd: 03/07/2005 - 12:23
door sneeuwbal za, 04/16/2005 - 15:42

nee.

Moon
Offline
Laatst gezien: 3 jaar 8 maanden geleden
Geregistreerd: 08/26/2002 - 02:00
door Moon za, 04/16/2005 - 16:21

Hee sneeuwbal!
Wat verstandig van je dat je de hulp inroept van je huisarts Biggrin
Heel veel mensen zijn te bang om ook maar iemand in vertrouwen te nemen. Huisartsen zijn er ook voor om je met dit soort dingen te helpen. Succes bij de huisarts maandag!

alscho28
Offline
Laatst gezien: 6 jaar 1 maand geleden
Geregistreerd: 05/16/2003 - 02:00
door alscho28 za, 04/16/2005 - 17:11

ik ben het eens met minique. gewoon de stap zetten. en dat zal geen leuke stap zijn, maar de drempel wordt alleen maar hoger en het probleem wordt er niet minder van.
misschien een bemoediging:
als je niets doet wordt het alleen maar erger. soms moet je door een diep dal heen om er beter van te worden. kijk dan eens naar het resultaat. een gebit waar je weer mee mag lachen zonder pijn. als je dat als doel op de slaapkamerdeur schrijft, en met dat in je achterhoofd naar de tandarts gaat...schrijf daarna eens op wat voor gevoel je bij welke gedachten hebt. en als je daar een positieve gedachte tegenover kan zetten, dan ben je al weer een stukje bij je doel.
zonder doel wordt dit allemaal lastig. klinkt vervelend, maar doe het maar eens...
ik weet niet of je gelooft, maar dat zou ook kunnen helpen...
:smt006

sneeuwbal
Offline
Laatst gezien: 10 jaar 1 maand geleden
Geregistreerd: 03/07/2005 - 12:23
door sneeuwbal za, 04/16/2005 - 19:48

.nee

Missy66
Offline
Laatst gezien: 1 jaar 3 weken geleden
Geregistreerd: 02/10/2004 - 01:00
door Missy66 za, 04/16/2005 - 22:12

Lieverd ik vind het heel erg knap dat je je verhaal hier hebt gedaan en daarmee al een hele goede stap in de juiste richting hebt gezet...
Toppie dat jou moeder je helpen wilt, dat er iemand is die achter en naast je staat bij deze stappen die nu komen gaan..
Ik ben sinds een kleine week terug op het forum hier en heb veel verhalen gemist en helaas red ik het ook niet om alles bij te lezen maar jou verhaal "springt" er ff uit en moest ff mij traantjes weg slikken...

Ik weet bijna wat je voelt [je belofte aan je overleden vader] je zult er door gesterkt worden meis, ik herken er behoorlijk wat in, alleen mijn vader leeft [nog] maar vorig jaar februari had ik ook zoiets [na 21 jaar] geen tandarts meer te heben gezien "er moet iets gebeuren" ik zag in een tijdschrift wat staan over Kerkrade en mede door dit forum en de belofte om te bellen is het me gelukt om toen een afspraak te maken niemand wist ervan verder in mijn familie...
Pcies 1 week na dat telefoontje kreeg ik het vreselijke nieuws te horen dat mijn vader kanker heeft... en ja keer op keer in mijn gedachte heb ik beloofd dat ik het voor hem deed [vele malen eerder zei hij al meid ga toch naar de tandarts] en ik merkte hoe sterk die gedachte me maakte...

Dus lieverd hou je daar aan vast en ga der voor... je papsie zal onwijs trots op je zijn en je alle steun geven die jij nu zo hard nodig hebt...

:smt006 Liefssss Carin

sneeuwbal
Offline
Laatst gezien: 10 jaar 1 maand geleden
Geregistreerd: 03/07/2005 - 12:23
door sneeuwbal za, 04/16/2005 - 22:26

Dikke knuf van mijn mam en mij, we zaten even samen voor het scherm te huilen, zo lief iedereen hier is :smt008

alscho28
Offline
Laatst gezien: 6 jaar 1 maand geleden
Geregistreerd: 05/16/2003 - 02:00
door alscho28 za, 04/16/2005 - 23:11

inderdaad hou vol en ga ervoor. leef niet met angst, maar boven angst. en laat nu de moed niet zakken. vasthouden en doorbijten.

veel suc6. laat wat van je horen hoe het verder gegaan is.

gr
alfred :smt002

blauw
Offline
Laatst gezien: 15 jaar 8 maanden geleden
Geregistreerd: 10/29/2004 - 18:56
door blauw zo, 04/17/2005 - 02:30

hallo,

het is al ongelofelijk stoer dat je ervoor uitkomt, hulp zoekt bij je moeder en overweegt een afspraak te maken.

ik ben ook eerst naar de huisarts geweest en heb kalmeringstabletjes gekregen, één voor de nacht voor de eerste afspraak en één voor de ochtend van de eerste afspraak bij de ta zelf. (zie na twintig jaar)

toch zat ik de eerste keer als een klein kind te huilen in de wachtkamer, maar er was begrip en er werd de eerste keer alleen maar gekeken, ik had van tevoren mijn angst bij de assistente bekend gemaakt.

ik weet dat het achteraf altijd makkelijk praten is, maar zoals je overal op dit forum kunt lezen, valt het bij vrijwel iedereen mee en smaakt de overwinning na afloop zo goed dat het het allemaal waard is.

veel succes en ik zal je verhalen volgen op het forum
groetjes Blauw

minique
Offline
Laatst gezien: 10 jaar 6 maanden geleden
Geregistreerd: 11/25/2003 - 01:00
door minique zo, 04/17/2005 - 09:59

Hoi Marjan,

Je hebt de knoop doorgehakt, hartstikke goed :smt023 :smt023 :smt023

En mams van Marjan, als je dit leest: niet naar Marjan luisteren hoor, als ze wil terugkrabbelen! De eerste stap is gewoon het moeilijkst. Het is precies zoals ze zelf zegt: als het eenmaal loopt, dan blijft dat wel lopen!

Marjan, je bent een kanjer!!!

:smt056 Monique

Pagina 2 van 8