57 berichten / 0 nieuw
Pagina 1 van 6
Brief van een angstige patient aan zijn nieuwe tandarts
angstige patient
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 5 maanden geleden
Geregistreerd: 03/31/2005 - 15:35
door angstige patient vr, 07/28/2006 - 22:12
#1

vergeet nickname boze patient; is iets uit een ver verleden!

Na jarenlange (extreme) angst voor de tandarts is dan nu toch het besef gekomen dat ik ikzelf ets moet doen aan mijn angst voordat het echt verkeerd gaat. Ik heb mijn angst nooit durven bespreken met mijn tandarts en ben in een negatieve angstspiraal terecht gekomen die van kwaad tot erger ging en in de toekomst echt een probleem kan worden. Ik wil graag van mijn angst af en heb besloten dat ik een nieuwe start wil maken bij een nieuwe tandarts die vanaf dag één op de hoogte zou moeten zijn van mijn 'probleem'. Ik heb afgelopen donderdag de moed verzameld om te bellen en kan maandag al terecht voor een eerste kennismaking/ afspraak. Aangezien ik het wel moeilijk/ eng vindt heb ik mijn verhaal voor de tandarts op papier gezet om te voorkomen dat ik iets vergeet, ook neem ik iemand mee om te voorkomen dat ik terugkrabbel. Hieronder staat het verhaal dat ik hem wil geven. Omdat het voor mij een hele stap is, en ik het wel erg moeilijk vindt wil ik iedereen graag vragen wat hij/ zij van deze brief vindt en ook de tandartsen op dit forum: hoe zou u reageren als een nieuwe patient u dit verhaal gaf. Alvast verschrikkelijk dank voor jullie hulp, het zal mij zeker helpen. Speciale dank voor forumdeelneemster Minique: mede door jouw mailtjes ruim 1,5 jaar terug ben ik zover gekomen!

Beste Tandarts,

Voordat u mijn tandarts en ik uw patiënt wordt zijn er een aantal dingen die ik aan kwijt wil. De reden dat ik dit op papier zet is dat ik zo volledig mogelijk wil zijn en niet wil dat ik dingen vergeet of niet goed vertel in de waan (stress) van het moment Ik wil graag dat u één ding weet wat mijn vorige tandarts(en) niet heeft(hebben) geweten: ik ben verschrikkelijk angstig voor de tandarts!

Waarom ben ik, na onze verhuizing, niet eerder naar een nieuwe tandarts gegaan:
Wij zijn in 2004 verhuisd en kort daarna is mijn vriendin overgestapt naar uw praktijk. Ik ben echter vooralsnog bij de oude tandarts gebleven; een overstap naar een nieuwe tandarts in onze nieuwe woonplaats bracht een aantal zaken met zich mee die (te) veel angst opriepen. De eerste is dat de nieuwe tandarts iets zou vinden dat de oude niet gezien heeft (andere apparatuur, kritischer ingesteld of wat dan ook) waardoor ik iets zou moeten ondergaan waar ik er tegenop zag. Het tweede is dat de nieuwe tandarts misschien niet kon leven met het werk dat (de) vorige tandarts(en) hadden geleverd en een aantal dingen opnieuw zouden moeten/ willen doen. De vorige tandarts was erg gemakkelijk en ging naar mijn idee niet snel tot een (vervelende) behandeling over. Daarnaast hoefde ik maar één keer per jaar te komen. Resultaat was dat ik bleef waar ik was en één keer per jaar met lood in de schoenen naar de tandarts ging in de hoop dat alles snel afgelopen was en alles weer in orde zou zijn. Met als resultaat dat de drempel telkens hoger werd. Ik houdt mezelf misschien wel een beetje voor de gek.

Waarom heb ik dan nu een afspraak gemaakt met een nieuwe tandarts:
Ondanks dat mijn angst mij er tot nu toe niet van weerhouden heeft om naar een controle te gaan of een (eenvoudige) procedure te ondergaan maak ik mij wel zorgen of ik dit in de toekomst nog vol kan houden; naar mate dit langer voortsleept des te groter mijn angst wordt. Ik heb mij altijd al afgevraagd of ik de moed zou hebben om verstandskiezen te laten trekken als dit nodig mocht blijken te zijn, maar deze angst breidt zich langzaam ook uit naar (mogelijke) gaatjes en in de toekomst misschien zelfs wel controles; puur omdat je nooit weet wat daar uit voort kan komen. Als dit door gaat, loopt het niet goed af. Ik heb mijn angst nooit besproken (durven bespreken) met andere tandartsen en ben eigenlijk in een negatieve spiraal terecht gekomen van toenemende angst. Pas toen ik mijn vriendin bekende wat de reden was dat ik nog bij onze oude tandarts kwam, kwam het besef dat ik in moest grijpen en heb mij voorgenomen het lot in eigen handen te nemen. Ik erken mijn angst, wil er graag iets aan doen en wil graag met een schone lei beginnen bij een nieuwe tandarts in mijn eigen woonplaats die vanaf het begin op de hoogte is van de problemen die spelen. Daarom is een relatief zorgeloze periode (tot de volgende controle in februari 2007) ingeruild voor een vrijwillige afspraak.

Waar ben ik bang voor:
Met name onzekerheid, begonnen (denk ik) rond de periode dat verstandskiezen aan de orde kwamen. Ik heb (denk ik) te veel vervelende verhalen gehoord en werd steeds banger dat ik aan de beurt zou komen. Dit is (tot nu toe) nooit het geval geweest waardoor ik nu meer dan tien jaar naar de tandarts ga met de angst: ‘gaat hij iets over verstandskiezen zeggen’. Helaas heef dit zich uitgebreidt naar alles wat met de tandarts te maken heeft. De laatste keer dat er een gaatje werd geconstateerd was regelrechte stress en erger, de tandarts maakte geen vervolgafspraak maar ging gelijk daadkrachtig te werk. Als gevolg van de stress en adrenaline was de verdoving niet voldoende waardoor het nog erger werd en de drempel voor de volgende keer nog een beetje hoger werd. Nogmaals, het is de onzekerheid (en onwetendheid) die parten speelt: wat wordt er geconstateerd, welke behandeling er misschien moet, wat ik kan verwachten, etc.
In de loop naar deze afspraak heb ik regelmatig aan mezelf getwijfeld, of ik niet voor mezelf kon beslissen dat ik met ingang van nu ophield met ‘aanstellen’ en gewoon naar een tandarts in de nieuwe woonplaats moest gaan zonder mijn verhaal te vertellen. Dit heb ik niet gedaan uit het besef dat als ik in wil grijpen, ik dit nu moet doen en ik er anders later spijt van ga krijgen dat ik niet heb doorgezet. Daarom heb ik ook iemand meegenomen om zeker te weten dat ik de boodschap ook overbreng en niet op het laatste moment terugkrabbel

Wat kunt u doen”
§ Puur het feit dat u hiervan op de hoogte bent helpt al, verlaagt voor mij een heleboel drempels en maakt het gemakkelijker zaken te bespreken; het feit dat mijn vorige tandarts(en) niet op de hoogte waren van mijn angst zorgde ervoor dat ik ook dingen niet durfde te bespreken die ik wel graag wilde bespreken. Ik besef natuurlijk dat dit ook mijn fout is.
§ Houdt er alstublieft rekening mee dat ik angstig ben, dat maakt het voor mij soms iets lastig
§ Geef in elk geval iets van controle, het is fijn als ik aan kan geven dat iets te snel gaat en even rustig wil worden
§ Vraag soms hoe ik me ergens bij voel, ik zal niet altijd het lef hebben om het zelf aan de orde te brengen
§ Laat geen eindjes open: zeg me duidelijk waar het op staat, of en waarom een bepaalde behandeling nodig is, hoe dat in zijn werk gaat en wat ik kan verwachten. De opmerking van mijn vorige tandarts: ‘we zullen wellicht ook ooit nog eens naar de verstandskiezen moeten kijken’ levert zoveel onzekerheden en spanningen op dat de drempel voor een volgend bezoek wel erg hoog wordt: zeg dan liever dat er iets moet gebeuren of zeg dat dat het (nog) niet aan de orde is.

Ik ben niet trots op mijn angst en ben er ook zeker niet blij mee. Aan de andere kant schaam ik me er ook niet voor, erken ik het en ben meer dan bereid om er alles aan te doen om hier vanaf te komen. Ik hoop dat u mij hierbij kan helpen.

Maandag ochtend is het zover, dan is het moment dat ik zelf de gang van zaken van de laaste jaren kan veranderen. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar ik ga het wel doen!

peertje
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 4 maanden geleden
Geregistreerd: 06/15/2006 - 21:12
door peertje vr, 07/28/2006 - 22:38

Beste A.P,

Is toch een prima brief, nix mis mee. Ik zou de brief overigens pas lezen als je in de praktijk was. Ik lees alleen de patientenkaart van te voren. En zelfs die heel oppervlakkig, alleen highlights.
Heeft met volgorde van indrukken te maken. Dan hoef ik ook niet te liegen dat ik al iets weet ofzo en maakt de eerste indruk over en weer wat oprechter.

verder succes maandag

nb, ik houd is zonder dt, heefT uitgebreid zonder dt, ME parten speelt

en de zinnen zijn erg spreektaal en daardoor wat aan de lange kant.

(als je commentaar vraagt krijg je het natuurlijk ook op de uitvoering)
:smt006

scaredycat
Offline
Laatst gezien: 3 jaar 3 maanden geleden
Geregistreerd: 04/13/2004 - 02:00
door scaredycat za, 07/29/2006 - 01:12

Lijkt me een duidelijk verhaal, alhoewel de zinnen idd een beetje
aan de lange kant uitvallen. Dat probleem heb ik zelf ook vaak Wink

Heel veel sterkte maandag, laat ons weten hoe het afliep, OK?

femm
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 3 maanden geleden
Geregistreerd: 04/21/2005 - 06:23
door femm za, 07/29/2006 - 09:20

Wat een geweldige brief en wat dapper.. Ik wou dat ik het durfde..

Om even aan muggezifterij te doen:
Je mist een woord in de eerste zin
Voordat u mijn tandarts en ik uw patiënt wordt zijn er een aantal dingen die ik aan U kwijt wil

Veel sterkte maandag

angstige patient
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 5 maanden geleden
Geregistreerd: 03/31/2005 - 15:35
door angstige patient za, 07/29/2006 - 16:38

Misschien ook wel te lang, te uitgebreid en meer iets voor mezelf om mijn gedachten te ordenen. Zou ik het niet gewoon simpel moeten houden en zeggen dat ik angst heb, dit nu voor mezelf toe durf te geven en er aan wil werken voordat het fout gaat? Weet dat ik iets moet doen/ zeggen maar begin nu te twijfelen wat en hoe ik het moet zeggen. Maandag komt langzaam dichterbij!

Moon
Offline
Laatst gezien: 3 jaar 8 maanden geleden
Geregistreerd: 08/26/2002 - 02:00
door Moon za, 07/29/2006 - 16:45

...en misschien heb je de brief ook wel met de verkeerde pen geschreven en had die inkt een andere kleur gemoeten ...
Kortom... doe wat je gevoel je ingeeft dat je moet doen. Als jij denkt dat je er goed aan doet om die brief te geven dan moet je dat doen. Soms werkt papier veel beter dan 100 woorden die je zegt. (ik ga ratelen... ook een leuke eigenschap...) Wat maakt het uit dat het spreektaal is, wat maken de lange zinnen uit, het is een brief die voortkomt uit jouw gevoel en ik vind het heel dapper van je dat je dit geschreven hebt en ook nog hier op het forum neergezet hebt! :smt023

femm
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 3 maanden geleden
Geregistreerd: 04/21/2005 - 06:23
door femm za, 07/29/2006 - 18:26

Ik zou die brief gewoon geven. Wordt ook weleens aangeraden als je niet naar de huisarts wil of niet weet wat je daar moet zeggen.
Dichtslaan is voor heel veel mensen een nare gewoonte..

Ikzelf ga alles afzwakken.. zo van: ja ik ben bang..al valt het wel mee blabla.door schaamte en door mijn drang mensen te pleasen. Dus het anderen naar de zin te maken en mezelf weg te cijferen. Ook ratel ik dan maar een eind over koetjes en kalfjes.

Dus als jij weet dat je straks minder goed uit je woorden komt en je wilt (zoals je schrijft) dat je nieuwe tandarts goed op de hoogte is, dan zou ik hem gewoon meenemen,

Wat je eventueel ook kunt doen is, niet de brief geven, maar hem voorlezen.

Chris888
Offline
Laatst gezien: 1 week 2 dagen geleden
Geregistreerd: 04/18/2004 - 02:00
door Chris888 za, 07/29/2006 - 18:37

Je zou inderdaad best kunnen volstaan met alleen zeggen dat je angst hebt (degene die met je meegaat kan er voor zorgen dat je dat ook daadwerkelijk doet). Als het goed is zal de tandarts rekening met je angst gaan houden. Dat je graag iets wilt van controle zal hij waarschijnlijk zelf wel bedenken dan, en af en toe vragen of het goed gaat lijkt me ook voordehandliggend.

Misschien is het wel verstandig om nog te vertellen dat je gaat stressen van open eindjes. Waarschijnlijk ontstaan die als medici je alvast willen voorbereiden op iets, om te voorkomen dat er op een gegeven moment iets naars uit de lucht komt vallen. Maar ik geloof 1) dat iemand niet altijd in de gaten heeft dat ie een open eindje achterlaat en 2) dat iemand niet altijd in de gaten heeft hoe zoiets in iemands hoofd kan blijven rondspoken. Ik denk dus dat ondanks dat je het vertelt, het in de toekomst toch wel eens kan gebeuren dat je met zo'n open eindje blijft zitten.

Maar zoals Moon zegt: je moet doen wat je gevoel en je verstand je ingeven en het is een prima brief. Succes!

Traveller
Offline
Laatst gezien: 12 jaar 3 weken geleden
Geregistreerd: 09/28/2005 - 08:30
door Traveller zo, 07/30/2006 - 12:53

Beste angstige patient,

Alle complimenten voor de brief! Misschien steekt het volgende je een hart onder de riem. Ik heb zelf een soortgelijke brief meegenomen naar een arts. Met mijn ervaringen erin, mijn emoties, wat ik graag wil en wat hij voor mij zou kunnen doen. Ik voelde me al zoveel zekerder dat ik de brief bij mij had. Het is back up voor als ik dicht sla. Aangekomen bij de arts in kwestie (vele, vele slapeloze nachten daarvoor, huilen, trillen, je herkent het vast wel) kreeg ik er in beginsel echt geen woord uit. Terwijl zelfs mijn partner er nog bij zat voor morele ondersteuning. De arts bleef heel rustig, zag mijn trillende lip en zei "volgens mij is dit voor u al een hele stap, of niet?" Ik kon nog net een "ja" uitbrengen en heb vervolgens de brief op tafel gelegd. Het zien van dat papier met mijn verhaal gaf weer wat moed, partner die over mijn rug wreef, en toen eruit gegooid "ik ben door hele slechte ervaringen niet zo handig met artsen, dus ik heb het allemaal maar opgeschreven dan kunt u het lezen." De arts pakte direct de brief op en gaf complimenten voor de voorbereiding. Maar hij gaf aan dat hij ondanks mijn duidelijke angst en de brief toch graag wilde proberen om in een gesprek mijn klachten en angsten te ontdekken. Met meteen daarbij de opmerking "en als dat niet lukt, geen nood, dan lees ik uw verhaal in uw brief en komen we er zo uit. Hoe dan ook, ik ga heel erg mijn best doen om u te helpen." Vervolgens is hij heel rustig vragen gaan stellen, over wat mijn klachten waren, hoe ik zo bang was geworden, welke stappen ik had ondernomen om uiteindelijk bij hem terecht te komen, hoe hij mij kon helpen....Het begon met wat meer oppervlakkige vragen en groef steeds een stukje dieper. De brief hebben we uiteindelijk niet nodig gehad. Ik daarentegen heb de brief wel heel erg nodig gehad: om mijn eigen verhaal te structureren en om de stap te kunnen nemen. Spelfouten, etc. het maakt echt allemaal niet uit: het is jouw verhaal en jouw gevoel, daar moet je het mee doen en ik weet zeker dat je het daarmee gaat redden. Tandartsen zijn ook mensen, en je geeft heel duidelijk aan hoe hij jou kan helpen. In mijn ervaring vinden ze dat al hartstikke fijn, dan hoeven ze niet vanaf nul te beginnen met zoeken. Daarnaast geeft jouw brief aan hoe gemotiveerd je bent om je te laten behandelen. Ga eens in de schoenen van je tandarts staan: iemand die zo open en eerlijk de emoties op tafel legt, om hulp vraagt en ook nog een handleiding geeft hoe jij die persoon daarmee kunt helpen? Dat is toch fantastisch? Dan moet je echt wel een hart van steen hebben om daar niets mee te willen of te kunnen. En die zijn echt zeldzaam hoor, deze dagen. Jeetje, het is een heel verhaal geworden, maar ik hoop dat het je wat moed geeft. Ga ervoor morgen en laat ons weten hoe het is gegaan. Voor wat het waard is: ik ben ervan overtuigd dat het goed gaat. Het feit alleen al dat je de stap neem :smt023 Nu is het een kwestie van volhouden, doorgaan en vasthouden. De behandeling die ik hard nodig had, is destijds voor mij gelukt. En ja, ik ben vaste klant bij deze arts. Ik heb nog steeds hulpstructuren nodig en hij engelengeduld, maar we redden het met elkaar en daar ben ik onuitsprekelijk trots op en dankbaar voor. Dat wens ik jou van ganser harte toe. Zet um op en hou ons op de hoogte!

Traveller

Moon
Offline
Laatst gezien: 3 jaar 8 maanden geleden
Geregistreerd: 08/26/2002 - 02:00
door Moon zo, 07/30/2006 - 13:32

Heel veel succes morgenochtend. Zal aan je denken. Hoe laat moet je er zijn?

angstige patient
Offline
Laatst gezien: 13 jaar 5 maanden geleden
Geregistreerd: 03/31/2005 - 15:35
door angstige patient zo, 07/30/2006 - 18:45

Moon,

allereerst bedankt voor je eerste reactie (dat over die verkeerde pen en zo), die klap in mijn gezicht had ik wel even nodig en samen met de reactie van Femm over 'afzwakken' van het verhaal besefte ik wat ik deed. Ik zwakte mijn eigen verhaal af om het minder erg te maken zodat ik die brief niet op tafel hoef te leggen, wat ik namelijk wel erg moeilijk blijf vinden. Het is wel een hele stap om je hele verhaal zo open en bloot bij een vreemde neer te leggen. Internet is wat dat betreft nog anoniem. Het is zelfs zo eng om de stap morgen te nemen, dat ik helemaal niet bezig men met wat voor tandartsbehandelingen uit deze afspraak voort zou kunnen komen, dat zie ik later wel.

Ik besef wel dat ik één kans heb om alles anders te gaan doen, dat ik de eerste stappen heb genomen en nu gewoon door moet zetten. Als ik nu terugkrabbel en dingen ga 'vergeten' te vertellen, zal ik mezelf dat niet snel vergeten. Als ik het wil doen, dan is nu het moment! Gesteund door alle reacties (en zeker die van Traveller): morgenochtend 08:50 uur raap ik al mijn moed bij elkaar, overhandig ik de brief en hoop ik dat de tandarts het goed oppakt.

Iedereen bedankt! Ik laat weten hoe het is afgelopen

Pagina 1 van 6